هزارنامه

مذاق گندم ممنوع مانده در كامم
تهي نگشته ز عصيان آدمي جامم
هنوز در پي قابيل خويش ميگردم
هنوز در پي پور پريش ميگردم
زبان توبه مرا الكن است ، چاره چه ماند
هنوز خشم خدا با من است ، چاره چه ماند
به سان كشتي نوحم شكسته اما ، آه
ز جودي سكناتم گسسته اما ، آه
صداي سيلي طوفان به روي جودي ماند
به روي صورت گيتي خط كبودي ماند
ميان آتش حسرت خليل گون ماندم
اگر به معركه جبريل آمدي راندم
اگرچه سوخته ام عشق را دبستان شد
چرانه دوزخ حسرت مرا گلستان شد
گلوي طفل مرا كند سوي تيغ بريد
طناب سلم مرا آسمان ، دريغ، بريد
گمان كنيد كه جبريل ميش را گم كرد
ميان واهمه پرهای  خويش را گم كرد
هزار مرغ بكوبيدمي ، هزار افسوس
يكي تذرو و يكي بلبل و يكي طاووس
چكاو و باز و كبوتر، هزار و بوتيمار
بدين قرار ز مرغان هزار مرغ ، هزار
هزار مرغ سخنگو كه طوطي اش تك بود
هزار مرغ خوش الحانتر از چكاوك بود
هزار قله عالم ز قاف تا جودي
هرآنچه سايه افلاك بر سرش بودي
هزارقله برادر، هزارقله ، هزار
هزار كم عددي نيست در شمار شمار
*   *   *
هزار قله اگر سينه فلك مي خست
هزار قله اگر راه مهر و مه مي بست
هزار قله به سختي و جهد پيمودم
هزار قله بفرسودم و نفرسودم
چهار مرغ ، خليل خدا اگر برداشت
به چار قله اگر زين چهار لمعه گذاشت
هزار مرغ به روي هزار قله كوه
نه قله ، عرش دگرگو ، رفيع و خود بشكوه
هزار قله كه هر يك هزار ره دارد
به هر ره ار بروي خود هزار چه دارد
هزار قله برادر ، هزار قله ، هزار
هزار كم عددي نيست در شمار شمار
*   *   *
اگر خليل به دفع شك اين چهار آورد
مرا يقين به سر اين هزار كار آورد
كنون كه نوبت آواز دادنم آمد
كنون كه نوبت پرواز دادنم آمد
كنون دريغ ندانم چه نام برخوانم
هزار نام بود ، من كدام برخوانم

كليد حرف معما تويي كه مي آيي
ز انتظار ندانم چگونه بر جايي
دل من آتش گرمي است پاك مي سوزد
ز طور موسي من دست خاك مي سوزد
شكسته است مرا از مسافر تو نماز
نه وقت گشت كه كوته كنيم صبر دراز
مگوي صبر كه ايوب نيستم به خدا
اگر تو يوسف ، يعقوب نيستم به خدا
ز رنج دوري رويت نشست نيست مرا
دريغ! پيرهني هم به دست نيست مرا
هزار سال ترا انتظار مي بودم
ز رنج غيبت تو داغدار مي بودم
هزار سال هرآن سينه در تبت مي سوخت
به تير جان گسلش دست دشمنان مي دوخت
*   *   *
هزار سال هرآن سر كه در هواي تو بود
به حكم حزم پست خاك پاي تو بود
هزارقله برادر ، هزارقله ، هزار
هزار كم عددي نيست در شمار شمار
بيا و خاتمه اين خيال و خواب آور
بيا و رونق اين خانه خراب آور
بيا كه تيه مرا سحر سامري طي كرد
بيا كه خنجر شب ناقه مرا پي كرد
كرشمه اي كن و بازار ساحري بشكن"
به غمزه رونق بازار سامري بشكن
به باد ده سر و دستار عالمي يعني
كلاه گوشه به آيين سروري بشكن
به زلف گوي كه آيين سركشي بگذار
به غمزه گوي كه قلب ستمگري بشكن
برون خرام و ببر گوي خوبي از مه كس
سزاي حور بده ، رونق پري بشكن
*   *   *
به آهوان نظر شير آفتاب بگير
به ابروان دوتا قوس و مشتري بشكن
چو عطرساي شود زلف سنبل از دم باد
"تو قيمتش به سر زلف عنبري بشكن

سید مصطفی تاج‌زاده» عضو شورای مركزی جبهه مشاركت ایران اسلامی طی سخنانی در كنگره دهم این حزب گفت: با فضایی كه بر جامعه به دلیل مشاهده اثرات حكومت یكدست حاكم شده و با توجه به تحولات منطقه كه به سود اصلاحات رقم خورده است، می‌توانیم با مقایسه دو الگوی «حكومت اصلاحات» و «حكومت یكدست» فضا را تغیر دهیم و آینده بهتری را رقم زنیم.

به نوشته نوروز، تاج‌زاده كه روز جمعه چهارم آبان‌ماه بعنوان سخنران بخش «تحلیل مسایل سیاست داخلی» در كنگره دهم جبهه‌مشاركت سخن می‌گفت، توضیح داد: در دوسال گذشته تمام عوامل امنیتی، نظامی و رسانه‌ای بسیج شدند تا دولت نهم موفق شود و از طرف دیگر تمام امكانات را از منتقدین گرفتند اما امروز با گذشت دو سال از یكدست شدن حاكمیت می‌بینیم كه دولت نهم در تحقق هیچ‌كدام از وعده‌هایش موفق نبوده است؛ البته احمدی‌نژاد ادعا می‌كند «پیروزی كه به دست آورده است به اندازه خدا بزرگ است» اما آنچه دیده می‌شود، غیر از این است.

وی با اشاره به ناكارآمدی حكومت یكدست در اجرای طرح سهمیه‌بندی بنزین افزود: زمانی حضرت امام به جناح راست گفت «شما عرضه اداره كردن یك نانوایی را هم ندارید»؛ امروز اگر امام بود به حاكمان فعلی می‌فرمود شما عرضه اداره یك پمپ بنزین را هم ندارید!

تاج‌زاده با اشاره به یكدست شدن حكومت طی دو سال اخیر و محدود شدن فضای جامعه به تبع آن گفت: به لحاظ سیاسی هر وقت در جامعه آزادی محدود می‌شود، فساد اقتصادی افزایش می‌یابد. به لحاظ دینی چون استبداد به نام دین شكل گرفته، به طور جدی پایه‌های اعتقادی مردم را هدف گرفته است. یكی از تهمت‌های اقتدارگرایان به اصلاح‌طلبان طرفداری از بی‌بندوباری بود اما امروز فردی از میان خودشان (آقای خوش‌چهره از حامیان احمدی‌نژاد در زمان انتخابات) می‌گویند كه می‌ترسیم به دلیل عملكرد جناح حاكم، كل جامعه سكولار شود.

وی افزود: امروز تمام امكانات در خدمت این جریان است و همه گونه رسانه و بودجه‌های كلان هم دارند. حال اگر امروز از آنها بپرسید كه با این همه امكانات وضعیت فرهنگی چطور است و چه چشم‌اندازی دارند، چه پاسخی می‌خواهند بدهند؟

عضو شورای مركزی جبهه‌مشاركت با اشاره به آزادی فعالیت سیاسی و اجتماعی اسلامگرایان در كشور لائیك تركیه گفت: پیروزی اسلامگرایان در تركیه نشانه اقبال جامعه به آموزه‌ها و گرایش‌های دینی است. ما این وضعیت را حتی در كشورهای اروپایی و آمریكایی هم می‌بینیم. در مقابل، در حال حاضر تنها كشوری كه هنجارهای دینی در آن در حال ضعیف شدن است ایران است؛ چراكه در هیچ جای دنیا، دین اسم مستعار بی‌كفایتی و جاه‌طلبی عده‌ای نشده و از آن سوء استفاده نكرده‌اند.

تاج‌زاده افزود: به لحاظ اجتماعی هم از وقتی كه حاكمیت یكدست شده، وضعیت بدتر شده است. البته در این حوزه شاهدیم كه آقایان فراتر از برنامه‌ها عمل كرده‌اند. بطوری‌كه در سند چشم انداز 20ساله پیش‌بینی نشده بود كه به یك و نیم ملیون جوان تذكر داده شود. به‌نظر می‌رسد در این مورد از سند چشم انداز 40 ساله هم جلوتر رفته‌ایم!

عضو شورای مركزی جبهه مشاركت با اشاره به تشدید تهدیدات خارجی پس از روی كار آمدن دولت نهم گفت: در طول 25 سال گذشته و تا قبل از تحولات اخیر، دو فرمانده سپاه داشته‌ایم (آقایان محسن رضایی و رحیم صفوی). امروز شاهدیم كه هر دوی آنها تذكر می‌دهند كه در خطر جنگ هستیم و هر دو گفته‌اند كه جنگ قابل پیشگیری است. البته آقای احمدی‌نژاد می‌گوید كه جنگ نمی‌شود اما مقام رهبری درباره احتمال حمله نظامی آمریكا سخن گفتند و آقای رحیم‌صفوی هم تاكید داشت كه ما با دشمن احمق، قوی، قلدر و بی‌منطقی مواجه هستیم كه هرآن می‌تواند دست به اقدام بزند؛ البته در شرایطی كه نظامیان ما دعوت به تعقل و سیاست می‌كنند، سیاسیون جناح حاكم یا حمله را منتفی می‌دانند و یا همچون آقای الهام می‌گوید آنها برنامه جنگ داشته‌اند اما با سخنرانی احمدی‌نژاد در كلمبیا منتفی شد!


تاج‌زاده در ادامه با رد سخنان اخیر «غلامحسین الهام» سخنگوی دولت كه مدعی شده بود «ایده گفت‌وگوی تمدن‌های آقای خاتمی شكست خورد چرا كه در زمان خاتمی ایران به عنوان محور شرارت معرفی شد»، گفت: درست است كه در آن زمان ایران بعنوان محور شرارت از سوی آمریكا معرفی شد؛ اما هیچ كشوری جز اسرائیل با این ادعا همراهی نكرد و بر خلاف امروز، اجماع جهانی علیه ایران شكل نگرفت.

تاج‌زاده تاكید كرد: گفتمان اصلاحی تحت هر شرایطی به دنبال حفظ امنیت ایران بود و به دنبال این بود كه ایران نه تحریم شود و نه در معرض جنگ قرار بگیرد. بنابراین، اگر چه ایران در محور شرارت قرار گرفت اما چنین تهدیدی در دوره خاتمی متوجه كشور نشد. این هنر احمدی‌نژاد است كه امروز ایران با چنین تهدیداتی مواجه است.

وی در بخشی دیگر از سخنانش با بیان اینكه «در جریان گذار به دموكراسی تحولات كشورهای همسایه اهمیت دارد»، به تحولات اخیر تركیه اشاره كرد و گفت: اتفاقات اخیر تركیه كه تا حدود زیادی تحت تاثیر اصلاحات در ایران است؛ چراكه دموكراسی به زمینه‌ای برای حل همه مشكلات تبدیل شده است. حتی پیشرفت فرهنگی و دینی در تركیه‌ای كه نظام لائیك دارد با دموكرات شدن حاصل شده است و حتی در چنین جامعه‌ای هنجارهای دینی رو به رشد است.

تاج‌زاده افزود: آقای مصباح یزدی باز هم اخیرا گفته است كه فیلم‌ها، رمان، ماهواره و ....باعث فساد است اما تركیه با وجود برخوردار بودن از همه اینهابه سمت رشد هنجارهای مذهبی حركت می‌كند. زمانی كه ما برای استقرار حكومت مردمی در ایران انقلاب كردیم در تركیه پیروان آتاتورك حكومت نظامی تشكیل دادند، امروز نظامیان تركیه به این نتیجه رسیده‌اند كه میزان رای ملت است اما در ایران مدعیان پیروی از امام به حزب پادگانی رسیده‌اند.

عضو شورای مركزی جبهه مشاركت در پایان سخنانش به ارزیابی دیدگاه‌هایی كه نسبت به حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات وجود دارد، پرداخت و گفت: هر وقت كه سخن از حضور در انتخابات می‌شود، بعضی می‌گویند كه مگر دولت اصلاحات چه كار كرد كه دوباره در انتخابات شركت كنیم و همه نگاهها را متوجه نیمه خالی لیوان می‌كنند در پاسخ به این اظهارات لازم نیست بگوییم كه می‌توانیم در آینده همه مطالبات را محقق كنیم؛ چون با این ساختار و موانع نمی‌شود اما می‌توان به دو الگوی موجود اشاره كرد: یكی الگوی حكومت یكدست و تمركز قدرت كه در دوسال اخیر تجربه شده و نشان داده كه نمی‌تواند كشور را اداره كند و حتی یكی از شعارهایش را محقق كند و دیگری الگوی اصلاحات كه البته بازهم با بحران‌هایی مواجه خواهد شد؛ اما كارآمدتر خواهد بود و امنیت كشور را نیز بیشتر تامین خواهد كرد.

سال ۱۳۷۱ یا ۱۳۷۰ با اشتیاق تمام فیلم استاکر ساخته آندره تارکوفسکی را در سینما عصرجدید دیدم. نه یکبار بلکه چندبار. مضمون عارفانه آن برایم بسیار دل انگیز بود. در تمام این سالها تنها یک جمله از دیالوگها هماره در خاطرم مانده است و از آن بهره ها گرفته ام:

"همیشه نزدیکترین راه بهترین راه نیست."

بنظرم جمله ایست که باید ملت ایران بارها و بارها بخوانند و در آن بیاندیشند.

رهرو آنست كه آهسته و پيوسته رود

بدون شك تاريخ اصلاحگري سياسي ، اقتصادي و اجتماعي در ايران با امير كبير آغاز ميشود. گرچه ضرورت اين اصلاحات نخستين بار در زمان جنگهاي ايران و روس - كه منجر به معاهده هاي شكست بار گلستان و تركمانچاي شد – توسط عباس ميرزا و قائم مقام فراهاني كاملا حس شده بود. از آن روزگاران  تا امروز بيش از 150 سال با سه دوره حكومتي و چندين مدل حاكميتي گذشته است اما بنظر ميرسد راه مانده تا هدف هنوز بسيار دراز است. دوره اصلاحات در ايران همزمان با ژاپن آغاز شد ولي عليرغم امكانات بالقوه فراوان در اين مرز و بوم عزيز، نتيجه كاملا متفاوت و متاسفانه نا اميد كننده ميباشد. از سوي ديگر نسلهاي زنده و حاضر فعلي نيز موقعيت اقتصادي و اجتماعي برخي كشورهاي توسعه نيافته ديگر را در 30-40 سال پيش و وضعيت امروزشان را كاملا به ياد آورده ، مقايسه مي كنند.  از كشورهاي حوزه خليج فارس كه بگذريم، بدون شك سرعت و نتايج توسعه كره جنوبي ، تركيه ، مالزي ، اندونزي و سنگاپور خيره كننده است.

با بررسي شرايط بسياري از كشورهاي در حال توسعه و يا توسعه يافته به يك خصوصيت مشترك ميرسيم : شكيبايي و پشتكار . و با بررسي تاريخ نوين كشور خود اين خصوصيت را در مردم و دولتمردان ايراني نمي يابيم. به تعبير ساده تر : ملت ايران 150 سال است كه به دنبال حل شدن يك شبه مشكلات خود است .

يكي از نشانه هاي اين خصوصيت پناه بردن و انتخاب و اعتماد كردن هر 4 يا 8 ساله ملت به آدم ها و جريانات جديد براي رياست جمهوري و نمايندگي مجلس بدون بررسي سوابق و تجربيات و تواناييها و برنامه هاست. اين نوع رفتار انتخاباتي با جمله معروف زير بروز مي يابد:

"ما كه از قبلي ها خيري نديديم، بگذار به فلاني كه جديد است راي بدهيم ببينيم اين برايمان چه مي كند." متاسفانه بسياري از افراد نيز از اين خصوصيت ملت سوءاستفاده كرده و با طرح شعارها و آرمانهاي فضايي ! آگاهانه و عامدانه موجب از بين رفتن دستاوردهاي ولو اندك قبلي ميگردند.

شايد اگر مردم عزيز  ايران اين آرزوي حل شدن يك شبه تمام مشكلات – كه بيشتر يك خيال وهم آلود و محتاج يك معجزه تمام عيار است _ را كنار بگذارد و به برنامه ريزي ميان مدت و بلندمدت احزاب و گروهها بيانديشد و آهسته و پيوسته رود، شاهد رفاه و آسايش را زودتر در آغوش كشد.

بدون شك با وجود انبوهي از امكانات و نعمات خدادادي ، 150 سال مدت بسيار زيادي براي دستيابي به اين مهم است.

همراه اول
هيچكس تنها نيست
از كي تا حالا؟
آيا واقعا هيچكس تنها نيست
اين پيامهاي زيبا ولي پلاستيكي كه لاي روزنامه ها و در و ديوار شهر و حتي حريم خصوصي موبايلهايمان را پر مي كنند چه معني دارند؟
اين كلمات و جملات پليمري كه مرا ياد جوكهاي جمله سازي مي اندازند ( بيمه - گواهينامه - كارت ماشين!) چه خبري براي آن همه هموطن من دارند كه تازگيها ديگر حتي نميدانند چند متر در عمق خط فقر فرو رفته اند بي آنكه حتي ناجي غريق به سوت هشدار خود نگاهي كرده باشد.

در اولين نوشته حتما به شما ميگويم
مدتهاست آموخته ام دولتها و حكومتها را در آن نيمه از جهان خود بگذارم كه ديده نمي شوند .
خواهش مي كنم اگر كسي مخالف است يك مثال نقض آورد كه در يك كشور جهان سومي دولت توانسته باشد نقشي را در اعتلاي فرهنگي و اجتماعي بازي كند. بويژه دولتهاي غير متكي به درآمد مالياتي: بخوانيد متكي به درآمد منابع طبيعي.

تا ملت ها نخواهند دولت ها نمي توانند.

نه نه اشتباه نكنيد دوستان من ، حرف سياسي نميزنم . شعار هم نميدهم.
صحبت از خدمت و خيانت دولت الف و دولت ب و فلان و بهمان هم نيست چون مطمئنم اگر خود من و يا هركدام از ما هم در جايگاه دولتمردان چه در ايران چه در ديگر كشورها قرار بگيريم ، عملكردي بهتر از اين نمي توانيم داشته باشيم.
خواجه در بند نقش ايوان است

آنچه اين روزها بدان ميانديشم اينست كه اعتلاي اقتصادي و سياسي از مسير اعتلاي فرهنگي و اجتماعي مي گذرد و اين مهم نيز جز به همت و خواست يكايك ما در حوزه اجتماع و با تكيه بر راهنماييهاي پيامبر دروني - كه واقعا همراه اول است - بدست نمي آيد
و اين پيامبر كيست جز خرد و اخلاق در سايه يكتاپرستي؟

پس اگر پيامبر دروني يا همراه اول جز يكتاباوري و خرد و نيكي را هشدار نميدهد
و اگر لازمست تا دست طمع از دامان دولتها ببريم و به زانوان خود ستون كنيم گام اول كدامست؟
سهم من و تو در پلاستيك زدايي = نچراليزاسيون پيامهاي سطر آغازين اين نوشته و محسوس كردنشان براي آن همه كه حتي از ارتفاع خط فقر اقتصادي و فرهنگي بالاي سرشان بي خبرند- و مجالي هم براي خبرگرفتن از آن ندارند - چيست؟

تو بگو دوست من
قدم اول در كنار همراه اول و براي آنكه هيچكس ديگر تنها نباشد كدامست؟

تو محور شرارت

ژیان و عشق سرعت!؟

۱۶آذر غریب و صورت مسأله ی دانشجو

 

امروز ۱۶ آذر و روز دانشجو است. بعد از ظهر امروز قبل از اینکه بخواهم در این مورد ادای احترامی به دانشگاه و دانشجو کنم سری به سایت خبرگزاری "دانشجویان" ایران – ایسنا – زدم تا اخبار فعالیت های دانشجوئی در اینروزها را بخوانم. همیشه در این ایام اوج کارهای دانشجوئی بود و حمایت از دانشگاه و تحویل گرفتن دانشجو. دیدم خبر اصلی آن مربوط به خبر مرگ دلفین ها در جاسک است و در صفحه ی اصلی چند تا خبرهای دولتی غیر دانشجوئی. این تازه خبرگزاری دانشجویان بود که از ابتدا برای پوشش خبرهای دانشجوئی راه اندازی شده بود. چندبار F5 زدم. گمان کردم اشتباه میکنم؛ ولی نه، اشتباه نمی کردم. خبر دستگیری و زندانی بودن دانشجویان را که قبلاً می دانستم با خودم مرور کردم. رابطه ای بین این برخورد با دانشجویان و پاک کردن صورت مسئله ی دانشجوی سیاسی در همه ی عرصه ها حتماً وجود دارد. اگر چنین باشد حتماً طراحان آن اشتباه کرده اند. صورت مسأله دانشجو و دانشگاه و جنبش دانشجوئی پاک شدنی نیست. ۱۶ آذر غریب هم موفقیتی برای حاکمیت تلقی نمی شود. فکر پاک کردن صورت مسأله ی جنبش دانشجوئی بارها تاکنون تجربه شده ولی هیچ گاه دانشجو و دانشگاه از متن اصلی جامعه دور نیفتاده است. یاد همه ی شهدای دانشجو و یاد دستگیرشدگان دانشجو گرامی باد. کاش جامعه ی دانشگاهی و خانواده دانشجویان زودتر شاهد آزادی آنان باشند.

از این فجیع تر ممکن است؟؟؟؟؟

خودتان قضاوت کنید....

دادگاه روزنامه سلام

الهام.ترقی و آقای رییس جمهور

 

اینم از رییس جمهور آیندمون.....!